Volume 201, Issue14 (November 2004)
Articles in the Current Issue:
Rapid Research Note
Highly (001)-textured WS2-x films prepared by reactive radio frequency magnetron sputtering
NASA Astrophysics Data System (ADS)
Ellmer, K.; Mientus, R.; Seeger, S.; Weiß, V.
2004-11-01
Highly (001)-oriented WS2-x films were grown onto oxidized silicon substrates by reactive magnetron sputtering from a metallic tungsten target in argon-hydrogen sulfide mixtures. The best films with respect to the van-der-Waals orientation, i.e. with the (001) planes parallel to the substrate surface, were grown by excitation of the plasma with radio frequency of 27.12 MHz. These films exhibit the largest grains and the lowest film strain. It is shown that this effect is not due to the lower deposition rate at this high excitation frequency. Instead it was found that the lower DC voltage at the sputtering target is advantageous for the film growth since the bombardment of the growing film by highly energetic particles is avoided by this type of plasma excitation.
NASA Technical Reports Server (NTRS)
Smith, David A.; Hojnicki, Jeffrey S.; Sjauw, Waldy K.
2014-01-01
Recent NASA interest in utilizing solar electronic propulsion (SEP) technology to transfer payloads, e.g. from low-Earth orbit (LEO) to higher energy geostationary-Earth orbit (GEO) or to Earth escape, has necessitated the development of high fidelity SEP vehicle models and simulations. These models and simulations need to be capable of capturing vehicle dynamics and sub-system interactions experienced during the transfer trajectories which are typically accomplished with continuous-burn (potentially interrupted by solar eclipse), long duration "spiral out" maneuvers taking several months or more to complete. This paper presents details of an integrated simulation approach achieved by combining a high fidelity vehicle simulation code with a detailed solar array model. The combined simulation tool gives researchers the functionality to study the integrated effects of various vehicle sub-systems (e.g. vehicle guidance, navigation and control (GN&C), electric propulsion system (EP)) with time varying power production. Results from a simulation model of a vehicle with a 50 kW class SEP system using the integrated tool are presented and compared to the results from another simulation model employing a 50 kW end-of-life (EOL) fixed power level assumption. These models simulate a vehicle under three degree of freedom dynamics (i.e. translational dynamics only) and include the effects of a targeting guidance algorithm (providing a "near optimal" transfer) during a LEO to near Earth escape (C (sub 3) = -2.0 km (sup 2) / sec (sup -2) spiral trajectory. The presented results include the impact of the fully integrated, time-varying solar array model (e.g. cumulative array degradation from traversing the Van Allen belts, impact of solar eclipses on the vehicle and the related temperature responses in the solar arrays due to operating in the Earth's thermal environment, high fidelity array power module, etc.); these are used to assess the impact on vehicle performance (i.e. propellant consumption) and transit times.
Guardabassi, L.; Christensen, H.; Hasman, H.; Dalsgaard, A.
2004-01-01
Genes homologous to enterococcal glycopeptide resistance genes vanA and vanB were found in glycopeptide-resistant Paenibacillus and Rhodococcus strains from soil. The putative d-Ala:d-Lac ligase genes in Paenibacillus thiaminolyticus PT-2B1 and Paenibacillus apiarius PA-B2B were closely related to vanA (92 and 87%) and flanked by genes homologous to vanH and vanX in vanA operons. PMID:15561881
Guardabassi, L; Christensen, H; Hasman, H; Dalsgaard, A
2004-12-01
Genes homologous to enterococcal glycopeptide resistance genes vanA and vanB were found in glycopeptide-resistant Paenibacillus and Rhodococcus strains from soil. The putative D-Ala:D-Lac ligase genes in Paenibacillus thiaminolyticus PT-2B1 and Paenibacillus apiarius PA-B2B were closely related to vanA (92 and 87%) and flanked by genes homologous to vanH and vanX in vanA operons.
Dutta, Ireena; Reynolds, Peter E
2002-10-01
The vanC-2 cluster of Enterococcus casseliflavus ATCC 25788 consisted of five genes (vanC-2, vanXY(C-2), vanT(C-2), vanR(C-2), and vanS(C-2)) and shared the same organization as the vanC cluster of E. gallinarum BM4174. The proteins encoded by these genes displayed a high degree of amino acid identity to the proteins encoded within the vanC gene cluster. The putative D,D-dipeptidase-D,D-carboxypeptidase, VanXY(C-2), exhibited 81% amino acid identity to VanXY(C), and VanT(C-2) displayed 65% amino acid identity to the serine racemase, VanT. VanR(C-2) and VanS(C-2) displayed high degrees of identity to VanR(C) and VanS(C), respectively, and contained the conserved residues identified as important to their function as a response regulator and histidine kinase, respectively. Resistance to vancomycin was expressed inducibly in E. casseliflavus ATCC 25788 and required an extended period of induction. Analysis of peptidoglycan precursors revealed that UDP-N-acetylmuramyl-L-Ala-delta-D-Glu-L-Lys-D-Ala-D-Ser could not be detected until several hours after the addition of vancomycin, and its appearance coincided with the resumption of growth. The introduction of additional copies of the vanT(C-2) gene, encoding a putative serine racemase, and the presence of supplementary D-serine in the growth medium both significantly reduced the period before growth resumed after addition of vancomycin. This suggested that the availability of D-serine plays an important role in the induction process.
Rutter, W Cliff; Burgess, David S
2018-07-01
Acute kidney injury (AKI) increases during empirical antimicrobial therapy with the combination of piperacillin-tazobactam (TZP) and vancomycin (VAN) compared to the number of incidences with monotherapy or the combination of cefepime and VAN. Limited data regarding the impact of meropenem (MEM) combined with VAN exist. This study examined the AKI incidence among patients treated with MEM plus VAN (MEM+VAN) or TZP+VAN. Data were collected from the University of Kentucky Center for Clinical and Translational Science Enterprise Data Trust from September 2007 through October 2015. Adults without previous renal disease who received MEM+VAN or TZP+VAN for at least 2 days were included. AKI was assessed using risk, injury, failure, loss, and end-stage (RIFLE) criteria. Inverse probability of treatment weighting was utilized to control for differences between groups. In total, 10,236 patients met inclusion criteria, with 9,898 receiving TZP+VAN and 338 receiving MEM+VAN. AKI occurred in 15.4% of MEM+VAN patients and in 27.4% of TZP+VAN patients ( P < 0.001). TZP+VAN was associated with increased AKI compared to the level with MEM+VAN (odds ratio [OR], 2.53; 95% confidence interval [CI], 1.82 to 3.52), after controlling for confounders. Use of MEM+VAN should be considered an appropriate alternative therapy to TZP+VAN if nephrotoxicity is a major concern. The results of this study demonstrate that judicial use of TZP+VAN for empirical coverage of infection is needed. Copyright © 2018 American Society for Microbiology.
Li, Xi-Ying; van Achterberg, Cornelis; Tan, Ji-Cai
2013-01-01
Abstract The species of the subfamily Opiinae (Hymenoptera: Braconidae) from Hunan (Oriental China) are revised and illustrated. Thirty-six new species are described: Apodesmia bruniclypealis Li & van Achterberg, sp. n., Apodesmia melliclypealis Li & van Achterberg, sp. n., Areotetes albiferus Li & van Achterberg, sp. n., Areotetes carinuliferus Li & van Achterberg, sp. n., Areotetes striatiferus Li & van Achterberg, sp. n., Coleopioides diversinotum Li & van Achterberg, sp. n., Coleopioides postpectalis Li & van Achterberg, sp. n., Fopius dorsopiferus Li, van Achterberg & Tan, sp. n., Indiopius chenae Li & van Achterberg, sp. n., Opiognathus aulaciferus Li & van Achterberg, sp. n., Opiognathus brevibasalis Li & van Achterberg, sp. n., Opius crenuliferus Li & van Achterberg, sp. n., Opius malarator Li, van Achterberg & Tan, sp. n., Opius monilipalpis Li & van Achterberg, sp. n., Opius pachymerus Li & van Achterberg, sp. n., Opius songi Li & van Achterberg, sp. n., Opius youi Li & van Achterberg, sp. n., Opius zengi Li & van Achterberg, sp. n., Phaedrotoma acuticlypeata Li & van Achterberg, sp. n., Phaedrotoma angiclypeata Li & van Achterberg, sp. n., Phaedrotoma antenervalis Li & van Achterberg, sp. n., Phaedrotoma depressiclypealis Li & van Achterberg, sp. n., Phaedrotoma flavisoma Li & van Achterberg, sp. n., Phaedrotoma nigrisoma Li & van Achterberg, sp. n., Phaedrotoma protuberator Li & van Achterberg, sp. n., Phaedrotoma rugulifera Li & van Achterberg, sp. n., Li & van Achterberg,Phaedrotoma striatinota Li & van Achterberg, sp. n., Phaedrotoma vermiculifera Li & van Achterberg, sp. n., Rhogadopsis latipennis Li & van Achterberg, sp. n., Rhogadopsis longicaudifera Li & van Achterberg, sp. n., Rhogadopsis maculosa Li, van Achterberg & Tan, sp. n., Rhogadopsis obliqua Li & van Achterberg, sp. n., Rhogadopsis sculpturator Li & van Achterberg, sp. n., Utetes longicarinatus Li & van Achterberg, sp. n. and Xynobius notauliferus Li & van Achterberg, sp. n. Areotetes van Achterberg & Li, gen. n. (type species: Areotetes carinuliferus sp. n.) and Coleopioides van Achterberg & Li, gen. n. (type species: Coleopioides postpectalis sp. n. are described. All species are illustrated and keyed. In total 30 species of Opiinae are sequenced and the cladograms are presented. Neopius Gahan, 1917, Opiognathus Fischer, 1972, Opiostomus Fischer, 1972, and Rhogadopsis Brèthes, 1913, are treated as a valid genera based on molecular and morphological differences. Opius vittata Chen & Weng, 2005 (not Opius vittatus Ruschka, 1915), Opius ambiguus Weng & Chen, 2005 (not Wesmael, 1835) and Opius mitis Chen & Weng, 2005 (not Fischer, 1963) are primary homonymsandarerenamed into Phaedrotoma depressa Li & van Achterberg, nom. n., Opius cheni Li & van Achterberg, nom. n. andOpius wengi Li & van Achterberg, nom. n., respectively. Phaedrotoma terga (Chen & Weng, 2005) comb. n.,Diachasmimorpha longicaudata (Ashmead, 1905) and Biosteres pavitita Chen & Weng, 2005, are reported new for Hunan, Opiostomus aureliae (Fischer, 1957) comb. n. is new for China and Hunan; Xynobius maculipennis(Enderlein, 1912) comb. n. is new for Hunan and continental China and Rhogadopsis longuria (Chen & Weng, 2005) comb. n. is new for Hunan. The following new combinations are given: Apodesmia puncta (Weng & Chen, 2005) comb. n., Apodesmia tracta (Weng & Chen, 2005) comb. n., Areotetes laevigatus (Weng & Chen, 2005) comb. n., Phaedrotoma dimidia (Chen & Weng, 2005) comb. n., Phaedrotoma improcera (Weng & Chen, 2005) comb. n., Phaedrotoma amputata (Weng & Chen, 2005) comb. n., Phaedrotoma larga (Weng & Chen, 2005) comb. n., Phaedrotoma osculas (Weng & Chen, 2005) comb. n., Phaedrotoma postuma (Chen & Weng, 2005) comb. n., Phaedrotoma rugulosa (Chen & Weng, 2005) comb. n., Phaedrotoma tabularis (Weng & Chen, 2005) comb. n., Rhogadopsis apii (Chen & Weng, 2005) comb. n., Rhogadopsis dimidia (Chen & Weng, 2005) comb. n., Rhogadopsis diutia (Chen & Weng, 2005) comb. n., Rhogadopsis longuria (Chen & Weng, 2005) comb. n., Rhogadopsis pratellae(Weng & Chen, 2005) comb. n., Rhogadopsis pratensis (Weng & Chen, 2005) comb. n., Rhogadopsis sculpta (Chen & Weng, 2005) comb. n., Rhogadopsis sulcifer (Fischer, 1975) comb. n., Rhogadopsis tabidula(Weng & Chen, 2005) comb. n., Xynobius complexus (Weng & Chen, 2005) comb. n., Xynobius indagatrix (Weng & Chen, 2005) comb. n., Xynobius multiarculatus (Chen & Weng, 2005) comb. n. The following (sub)genera are synonymised: Snoflakopius Fischer, 1972, Jucundopius Fischer, 1984, Opiotenes Fischer, 1998, and Oetztalotenes Fischer, 1998, with Opiostomus Fischer, 1971; Xynobiotenes Fischer, 1998, with Xynobius Foerster, 1862; Allotypus Foerster, 1862, Lemnaphilopius Fischer, 1972, Agnopius Fischer, 1982, and Cryptognathopius Fischer, 1984, with Apodesmia Foerster, 1862; Nosopoea Foerster, 1862, Tolbia Cameron, 1907, Brachycentrus Szépligeti, 1907, Baeocentrum Schulz, 1911, Hexaulax Cameron, 1910, Coeloreuteus Roman, 1910, Neodiospilus Szépligeti, 1911, Euopius Fischer, 1967, Gerius Fischer, 1972, Grimnirus Fischer, 1972, Hoenirus Fischer, 1972, Mimirus Fischer, 1972, Gastrosema Fischer, 1972, Merotrachys Fischer, 1972, Phlebosema Fischer, 1972, Neoephedrus Samanta, Tamili, Saha & Raychaudhuri, 1983, Adontopius Fischer, 1984, Kainopaeopius Fischer, 1986, Millenniopius Fischer, 1996, and Neotropopius Fischer, 1999, with Phaedrotoma Foerster, 1862. PMID:23653521
NASA Astrophysics Data System (ADS)
Stoffelen, Adrianus Cornelis Maria
1996-10-01
Een veelheid aan meteorologische metingen is dagelijks beschikbaar. De meeste van deze waarnemingen bevinden zich echter boven land, en met name windwaarnemingen boven de (Noord Atlantische) oceaan zijn schaars. Bij een westelijke luchtstroming is dit een duidelijke beperking voor de weers- en golfverwachtingen ten behoeve van Nederland. Juist dan is het gevaar voor bijvoorbeeld storm of overstroming het grootst. Ook in het aardse klimaatsysteem speelt de wind aan het oppervlak een grote rol en is de belangrijkste factor voor de aandrijving van de oceaancirculatie. De oceaancirculatie op zijn beurt is cruciaal voor de verschijnselen die samenhangen met bijvoorbeeld El Niño. Dit proefschift gaat over het scatterometer instrument dat vanuit de ruimte, zelfs onder een wolkendek, nauwkeurige en betrouwbare informatie geeft over de wind aan het oceaanoppervlak met een hoge mate van ruimtelijke consistentie. Tijdens de tweede wereldoorlog werden radars aan boord van schepen veelvuldig gebruikt voor de opsporing van vijandige vaartuigen. Hierbij werd vastgesteld dat de detectie slechter werd naarmate de wind aan het zeeoppervlak groter was. Proefondervindelijk was hiermee het principe van een wind scatterometer aangetoond. Al snel ontwikkelde zich dan ook de idee de wind aan het zeeoppervlak te meten met behulp van radar. Vanuit een vliegtuig of een satelliet word dan een microgolfbundel onder een schuine hoek naar het zeeoppervlak gestuurd. De microgolfstraling, met gewoonlijk een golflengte van enkele centimeters, wordt verstrooid aan het ruwe oppervlak, en een klein gedeelte van de uitgezonden puls keert terug naar het detectorgedeelte van de scatterometer. Het fysische fenomeen van belang voor de werking van de scatterometer is de aanwezigheid van zogeheten capillaire gavitatiegolven op het zeeoppervlak. Deze golven hebben een golflengte van enkele centimeters en reageren vrijwel instantaan op de sterkte van de wind. De verstrooiing van microgolven is op zijn beurt weer sterk afhankelijk van de amplitude van de capillaire golven. Bovendien blijken de capillaire golfjes over het algemeen gericht in lijn met de windrichting. Aldus bestaat er een verband tussen de hoeveelheid teruggestrooide energie en de windsterkte en -richting op enige hoogte. Een scatterometer instrument wordt zo ontworpen dat uit diverse metingen van het teruggestrooide vermogen, windsterkte en -richting afgeleid kunnen worden. Deze metingen kunnen dan eenvoudig vergeleken worden met bestaande windgegevens van boeien, schepen en weermodellen ter calibratie en validatie.?SAMENVATTING viii Overzicht In de loop der jaren zijn scatterometer instrumenten aan boord van verscheidene satellieten gelanceerd. De scatterometers op de ERS-1 en ERS-2 ("European Remote-sensing Satellite") hebben de langste staat van dienst en zijn sinds 1991 operationeel. Deze scatterometers (die identiek zijn) hebben ieder drie antennes, waarmee het oceaanoppervlak in drie verschillende richtingen bemeten wordt. Een punt op het aardoppervlak wordt eerst door de naar voren gerichte bundel belicht, dan door de naar opzij gerichte bundel, en als laatste door de naar achteren gerichte bundel. De drie metingen, verder kortweg aangeduid als trits, kunnen tegen elkaar worden uitgezet, hetgeen resulteert in een ruimtelijk (3D) plaatje. Door uitgekiende doorsneden te maken van deze ruimte kan de samenhang van de drie metingen kwalitatief worden bestudeerd. De drie metingen blijken dan inderdaad een sterke samenhang te vertonen die verklaard kan worden uit twee geofysische parameters. De drie metingen liggen namelijk in het algemeen dichtbij een hoornvormig (2D) oppervlak. De lengterichting van de hoorn blijkt voornamelijk te corresponderen met een variërende windsterkte (of ruwheid van de zee), en de kortste omtrek van de hoorn met een variërende windrichting (ofwel oriëntatie van de capillaire golfjes). De karakterisatie en modellering van dit oppervlak heeft geleid tot een aanzienlijke verbetering in de interpretatie van de scatterometer, zoals beschreven is in dit proefschrift. Hierboven is een uiterst simplistisch beeld gegeven van de fysica die van belang is bij de interpretatie van de scatterometer. Het eerste hoofdstuk van dit proefschrift beschrijft in meer detail de fysische modellering van belang bij de interpretatie van de scatterometer metingen. Ten eerste, de topografie van het zeeoppervlak is uitermate gecompliceerd en niet nauwkeurig te beschrijven met eenvoudige mathematische vergelijkingen. De capillaire golven hebben een andere fasesnelheid dan de langere golven en beide hebben hiermee een ingewikkelde dynamische interactie. Bij hogere windsnelheid breken de golven en ontstaan er schuimkoppen, hetgeen de fysische beschrijving verder compliceert. Ten tweede, de interactie van een schuin invallende microgolfbundel met dit gecompliceerde oppervlak is evenmin nauwkeurig te beschrijven. Zowel verstrooiing als reflectie kunnen een rol spelen. Ten derde, over de relatie tussen de amplitude van de capillaire golven en de wind op enige hoogte, laten we veronderstellen 10 m, is in de literatuur niet de overeenstemming tot in het gewenste detail. Bij lage windsnelheid zouden de oppervlaktespanning of variaties in de wind variabiliteit een rol kunnen spelen. Gezien de fysische complexiteit, is het niet verwonderlijk dat voor de interpretatie van scatterometer metingen statistische methoden hun opgang gevonden hebben. Dit proefschrift gaat met name in op deze methoden, en geeft, aan de hand van vijf wetenschappelijke publicaties, een tamelijk volledig beeld van de "state-of-the-art", zoals die bereikt is met de?SAMENVATTING ix ERS scatterometers (ERS-1 vanaf 17 juli 1991 en later ERS-2 vanaf 22 november 1995). Het derde hoofdstuk behandelt de visualisatie van de gemeten tritsen in de 3D meetruimte, de bepaling van de spreiding van de metingen rond het hoornvormige oppervlak, en de schatting van de meest waarschijnlijke "werkelijke" (of ruisvrije) trits bij het hoornvormige oppervlak gegeven de metingen en hun nauwkeurigheid (inversie). De perceptie dat de metingen met grote waarschijnlijkheid dichtbij een hoornvormig oppervlak liggen, vormt essentiële a priori informatie van belang voor de inversie. Een inversieprocedure gestoeld op waarschijnlijkheidstheorie is afgeleid. Verder worden aan de hand van de structuur van het hoornvormige oppervlak indicatoren bepaald, van belang voor de kwaliteitscontrole, instrumentbewaking, en de verdere verwerking van de gegevens. In de appendix wordt een methode besproken die beschrijft hoe, aan de hand van geselecteerde windgegevens en een goed wind-microgolf verband, ofwel transfer functie, de scatterometer verstrooiingsmetingen gecalibreerd kunnen worden boven de oceaan. Het blijkt dat deze calibratie, die per antenne wordt uitgevoerd, uiterst nauwkeurig is, en, wanneer toegepast, in de 3D meetruimte de verdeling van gemeten tritsen gemiddeld dichterbij de door de transfer functie gemodelleerde hoorn brengt. Dit levert een verbetert scatterometer wind product op. De methode was met name van groot belang voor de validatie en calibratie van de ERS-2 scatterometer, voordat de instrumentele calibratie was voltooid. Met behulp van een set windgegevens uit een weermodel en hun geschatte nauwkeurigheden, passend in locatie en tijd bij een set van scatterometer metingen en hun geschatte nauwkeurigheden, kan met quasi-lineaire schattingstheorie ("Maximum Likelihood Estimation") de meest waarschijnlijke wind-microgolf transfer functie worden afgeleid. De niet-lineariteit en onnauwkeurige formulering van de transfer functie, een niet-uniforme verdeling van invoergegevens, en een inaccurate formulering van de geschatte nauwkeurigheid kunnen hier een goed resultaat in de weg staan. Een nieuwe functie, genoemd CMOD4, wordt afgeleid in hoofdstuk IV. Een eerste eis die gesteld wordt aan een transfer functie, is dat het in de 3D meetruimte nauwkeurig bij de gemeten tritsen past. Wanneer de "fit" optimaal is zal het gecombineerde effect van meetonnauwkeurigheid en inversiefout kleiner zijn dan 0.5 m s -1 in de wind vector. CMOD4 blijkt binnen deze fout bij de metingen te passen. Een tweede eis is, dat voor een onafhankelijke gegevensset, het verschil tussen de geïnverteerde scatterometer wind en de bijpassende wind van bijvoorbeeld een weermodel zo klein mogelijk is. In de praktijk blijkt dat deze tweede eis impliciet volgt uit de eerste, maar ook dat de onnauwkeurigheid van de scatterometer wind met name wordt bepaald door de associatie van een locatie op de hoorn met een wind vector. De onnauwkeurigheid in de scatterometer wind kan dan ook goed beschreven worden in het wind domein.?SAMENVATTING x In hoofdstuk V wordt dit laatste verder uitgewerkt, en wordt gestreefd naar een gedetailleerde wind calibratie met behulp van in situ gegevens. Windgegevens bevatten doorgaans een relatief grote onnauwkeurigheid. Het wordt aangetoond dat ijking of regressie van zulke gegevens niet mogelijk is in een vergelijking van twee meetsystemen, tenzij de nauwkeurigheid van één van de twee meetsystemen bekend is. In de praktijk is dit meestal niet zo. Voor deze gevallen wordt een methode voorgesteld die uitgaat van de simultane vergelijking van drie meetsystemen. In dit geval kan zowel de ijking als een foutenmodel voor de drie meetsystemen worden opgelost. Toepassing van de methode laat zien dat de scatterometer wind afgeleid met behulp van CMOD4 ruwweg 5 % te laag is, en de oppervlaktewind van het gebruikte weermodel ongeveer 5 % te hoog. Het hoornvormige oppervlak blijkt te bestaan uit twee nauw samenvallende laagjes. Wanneer de wind een component heeft in de kijkrichting van de middelste microgolfbundel wordt de ene hoorn beschreven, en wanneer de wind een component heeft tegengesteld hieraan, de andere. Uit een trits metingen (met ruis) kan dus in het algemeen niet een unieke windvector worden bepaald. Twee ongeveer tegengestelde oplossingen resulteren. Deze dubbelzinnigheid in de windrichting kan in de praktijk worden opgelost door die oplossing te kiezen die het dichtst bij een korte termijn weervoorspelling ligt. Daarna kunnen eisen worden gesteld aan de ruimtelijke consistentie van het gevonden windvector veld. Zoals beschreven in hoofdstuk V levert zo'n methode de goede oplossing in meer dan 99 % van de gevallen. Zo kan een in het algemeen kwalitatief goed windproduct worden afgeleid uit de ERS scatterometermetingen. In het tweede gedeelte van hoofdstuk V wordt ingegaan op de assimilatie van scatterometergegevens in weermodellen. Voor variationele gegevensassimilatie wordt een methode voorgesteld, waarbij de dubbelzinnige scatterometerwinden worden geassimileerd, en niet direct de terugstrooiingsmetingen. Dit vanwege het feit dat de onzekerheid in de interpretatie van de scatterometer, het best is uit te drukken als een fout in de wind. De projectie van deze fout op de microgolfmetingen is niet-lineair, en daarmee tamelijk moeilijk te verwerken binnen de context van meteorologische variationele gegevensassimilatie. Assimilatie van de dubbelzinnige wind daarentegen is tamelijk recht toe recht aan. De scatterometermetingen leiden tot een duidelijk betere analyse en korte-termijn voorspelling van het windveld boven zee. De bedekking is echter zodanig dat andere windwaarnemingen nog lang een zeer welkome aanvulling zullen zijn. Nieuwe Amerikaanse scatterometers met een grotere bedekking zijn in ontwikkeling (met name QuikSCAT en SeaWinds). Vanwege hun andere geometrie en golflengte is echter eerst ontwikkelwerk nodig om tot een gedegen interpretatie te komen. De in dit proefschrift beschreven methodologie kan een belangrijke rol spelen in de interpretatie van de gegevens van deze scatterometers. De volgende generatie Europese scatterometers (ASCAT genoemd) heeft een?SAMENVATTING xi grote bedekking en de microgolflengte en meetgeometrie van de ERS scatterometers. Hiermee zijn we op termijn verzekerd van een goed scatterometer wind product.?SAMENVATTING xii
van Achterberg, Cornelis; Quicke, Donald L J; Boring, C Andrew
2017-01-01
The tribe Planitorini van Achterberg (Hymenoptera: Braconidae: Euphorinae) is revised. One new genus Paramannokeraia gen. n. (type species: P. gibsoni sp. n. ) and five new species from Australia are described and illustrated: Mannokeraia albipalpis van Achterberg, sp. n. , M. nigrita van Achterberg, sp. n. , M. punctata van Achterberg, sp. n. , Paramannokeraia gibsoni van Achterberg & Quicke, sp. n. and P. juliae van Achterberg, sp. n. The tribe Mannokeraiini van Achterberg, 1995, is synonymized with the tribe Planitorini ( syn. n. ).
van Achterberg, Cornelis; Quicke, Donald L.J.; Boring, C. Andrew
2017-01-01
Abstract The tribe Planitorini van Achterberg (Hymenoptera: Braconidae: Euphorinae) is revised. One new genus Paramannokeraia gen. n. (type species: P. gibsoni sp. n.) and five new species from Australia are described and illustrated: Mannokeraia albipalpis van Achterberg, sp. n., M. nigrita van Achterberg, sp. n., M. punctata van Achterberg, sp. n., Paramannokeraia gibsoni van Achterberg & Quicke, sp. n. and P. juliae van Achterberg, sp. n. The tribe Mannokeraiini van Achterberg, 1995, is synonymized with the tribe Planitorini (syn. n.). PMID:29290713
2006-06-01
van de werkzaamheden In dit rapport worden de gevolgen van initiatie van munitie door een ongewilde externe stimulus beschouwd aan de hand van reele...operationele scenario’s. Dit wordt vergeleken met de gevolgen in dezelfde scenario’s, waarin gebruik is gemaakt van Minder Kwetsbare Munitie (MKM). Naast...de historie van MKM wordt uitgelegd wat Inleiding of terroristische activiteiten, maar ook door MKM is. Vervolgens worden de gevolgen Munitie en de
Genomic and expression analysis of the vanG-like gene cluster of Clostridium difficile.
Peltier, Johann; Courtin, Pascal; El Meouche, Imane; Catel-Ferreira, Manuella; Chapot-Chartier, Marie-Pierre; Lemée, Ludovic; Pons, Jean-Louis
2013-07-01
Primary antibiotic treatment of Clostridium difficile intestinal diseases requires metronidazole or vancomycin therapy. A cluster of genes homologous to enterococcal glycopeptides resistance vanG genes was found in the genome of C. difficile 630, although this strain remains sensitive to vancomycin. This vanG-like gene cluster was found to consist of five ORFs: the regulatory region consisting of vanR and vanS and the effector region consisting of vanG, vanXY and vanT. We found that 57 out of 83 C. difficile strains, representative of the main lineages of the species, harbour this vanG-like cluster. The cluster is expressed as an operon and, when present, is found at the same genomic location in all strains. The vanG, vanXY and vanT homologues in C. difficile 630 are co-transcribed and expressed to a low level throughout the growth phases in the absence of vancomycin. Conversely, the expression of these genes is strongly induced in the presence of subinhibitory concentrations of vancomycin, indicating that the vanG-like operon is functional at the transcriptional level in C. difficile. Hydrophilic interaction liquid chromatography (HILIC-HPLC) and MS analysis of cytoplasmic peptidoglycan precursors of C. difficile 630 grown without vancomycin revealed the exclusive presence of a UDP-MurNAc-pentapeptide with an alanine at the C terminus. UDP-MurNAc-pentapeptide [d-Ala] was also the only peptidoglycan precursor detected in C. difficile grown in the presence of vancomycin, corroborating the lack of vancomycin resistance. Peptidoglycan structures of a vanG-like mutant strain and of a strain lacking the vanG-like cluster did not differ from the C. difficile 630 strain, indicating that the vanG-like cluster also has no impact on cell-wall composition.
Theoretical studies on lattice-oriented growth of single-walled carbon nanotubes on sapphire
NASA Astrophysics Data System (ADS)
Li, Zhengwei; Meng, Xianhong; Xiao, Jianliang
2017-09-01
Due to their excellent mechanical and electrical properties, single-walled carbon nanotubes (SWNTs) can find broad applications in many areas, such as field-effect transistors, logic circuits, sensors and flexible electronics. High-density, horizontally aligned arrays of SWNTs are essential for high performance electronics. Many experimental studies have demonstrated that chemical vapor deposition growth of nanotubes on crystalline substrates such as sapphire offers a promising route to achieve such dense, perfectly aligned arrays. In this work, a theoretical study is performed to quantitatively understand the van der Waals interactions between SWNTs and sapphire substrates. The energetically preferred alignment directions of SWNTs on A-, R- and M-planes and the random alignment on the C-plane predicted by this study are all in good agreement with experiments. It is also shown that smaller SWNTs have better alignment than larger SWNTs due to their stronger interaction with sapphire substrate. The strong vdW interactions along preferred alignment directions can be intuitively explained by the nanoscale ‘grooves’ formed by atomic lattice structures on the surface of sapphire. This study provides important insights to the controlled growth of nanotubes and potentially other nanomaterials.
Inelastic processes in atomic collisions involving ground state and laser-prepared atoms
NASA Astrophysics Data System (ADS)
Planje, Willem Gilles
1999-11-01
In dit proefschrift worden experimenten beschreven waarbij ionen of atomen met een bepaalde snelheid op een ensemble van doelwitatomen worden gericht. Wanneer twee deeltjes elkaar voldoende genaderd hebben, vindt er wissel- werking plaats waarbij allerlei processen kunnen optreden. Deze processen resulteren in specieke eindproducten. Kennis over de interactie tussen twee botsingspartners wordt verkregen door te bekijken welke eindproducten ontstaan, en in welke mate. Een belangrijke grootheid die van invloed is op mogelijke processen is de onderlinge snelheid van de twee kernen, oftewel de botsingssnelheid. Wanneer de botsingssnelheid voldoende klein is dan kunnen de verschillende reactiemechanismen zowel kwalitatief als kwanti- tatief vaak goed voorspeld worden door het systeem te beschouwen als een kort-stondig molecuul, opgebouwd uit de twee botsende deeltjes. De ver- schillende processen die kunnen optreden worden gekwaliceerd afhankelijk van de vorming van bepaalde eindproducten. Ruwweg de volgende indeling kan gemaakt worden: 1. de interne structuur van de eindproducten zijn identiek aan die van de beginproducten. We spreken dan van een elastische botsing. 2. e en van de deeltjes of beiden worden in een aangeslagen toestand ge- bracht (of ge¨oniseerd). Dit zijn processen waarbij de herschikte elek- tronen zich bij de oorspronkelijke kern bevinden. We spreken dan van excitatie of ionisatie. 3. e en of meerdere elektronen bevinden zich bij de andere kern na de botsing (eventueel in aangeslagen toestand). We spreken dan van elek- tronenoverdracht. In het eerste deel van deze dissertatie worden botsingsexperimenten tussen heliumionen en natriumatomen beschreven waarbij het proces van elek- tronenoverdracht wordt onderzocht. Bij dit mechanisme is het buitenste 117?Samenvatting natriumelektron betrokken. Deze kan relatief gemakkelijk `overspringen' naar het heliumion wanneer deze zich dicht in de buurt van het natrium- atoom bevindt. Het elektron kan hierbij een bepaalde (aangeslagen) toe- stand bezetten. Wij meten de bezetting van de heliumtoestanden die onder uitzending van XUV licht ( ? 58 nm) vervallen naar de heliumgrondtoe- stand. Door de lichtintensiteit te meten onderzoeken we de mate van elek- tronenoverdracht naar een selecte groep van singlet helium`eind'toestanden, namelijk He(1s2p), He(1s3s), He(1s3p) en He(1s3d). In een reactie- vergelijking ziet het mechanisme er als volgt uit: He + (1s) + ( Na(3s) Na(3p) e- -! He + Na + -! He(1s 2 ) +h(58 nm) + Na + Het experiment kent een extra dimensie door het feit dat het, in beginsel bol- symmetrische, natriumatoom een bepaalde ruimtelijk uitlijning kan worden meegegeven. Met behulp van laserlicht van een specieke frequentie en po- larisatie, wordt het buitenste natriumelektron in een aangeslagen p toestand gebracht. Het aanslaan naar deze toestand heeft als gevolg dat het valentie- elektron zich op grotere afstand van zijn kern bevindt dan voorheen. Daar- naast kan, afhankelijk van de gebruikte laserpolarisatie, het buitenste elek- tron zich nu rond de natriumkern bewegen volgens een bepaalde anisotrope verdeling, de bolsymmetrie is doorbroken. De eecten van de excitatie en ruimtelijk verdeling van dit natriumelektron op het proces van elektronen- overdracht zijn onderzocht voor botsingsenergie¨en vari¨erend van 0.5 keV tot 6.0 keV. De metingen laten zien dat het eect van laserexcitatie een bezettingstoe- name van de beschouwde singlet heliumtoestanden betekent, ongeacht de uitlijning van het natrium 3p elektron. Dit is simpelweg te begrijpen uit het feit dat het 3p natrium elektron minder sterk gebonden is en elektro- nenoverdracht makkelijker gaat. Daarnaast is de uitlijning van het aanges- lagen elektron van invloed op de elektronenoverdracht. De resultaten zijn vergeleken met berekeningen van S.E. Nielsen en T.H. Rod [13], die de elek- tronoverdracht beschrijven in een model waarbij het betrokken elektron zich beweegt in bepaalde eectieve potentiaalvelden. De goede overeenkomsten van onze metingen met de berekeningen rechtvaardigen de theoretische be- nadering van Nielsen en Rod. 118?Samenvatting In het tweede gedeelte van het proefschrift worden botsingen beschouwd tussen helium- en neonatomen. Hierbij wordt nu niet gekeken naar bots- ingsproducten die zich manifesteren door bepaald licht uit te zenden, maar een elektron emitteren met een bepaalde energie. Verschillende soorten `eind'producten kunnen elektronen uitzenden, waaronder de negatieve ion- toestanden. Het elektronenspectrum, gemeten voor dit botsingssysteem, vertoont twee pieken die het spectrum domineren bij 16.2 eV en 19.4 eV voor verschillende botsingsenergie¨en tussen de 0.35 keV en 6.0 keV. Deze piekstructuren wijzen op de vorming van de kort-levende, negatieve iontoe- standen Ne-(2p 5 3s 2 ) en He-(1s2s 2 ) ten gevolge van de overdracht van e en elektron: He 0 + Ne 0 -! He-(1s2s 2 ) +Ne + (2p 5 ) 3 10- 14 s -! He 0 (1s 2 ) +Ne + + e- (19.37 eV) He 0 + Ne 0 -! He + (1s) +Ne-(2p 5 3s 2 ) 2:5 10- 13 s -! He + (1s) +Ne 0 (2p 6 ) +e- (16.15 eV) De meetresultaten vertonen een fenomeen waarbij de bezettingen van de negatieve iontoestanden een oscillerend gedrag vertonen als functie van de botsingssnelheid. Dit duidt op interferentie tussen de twee bijna-ontaarde moleculaire toestanden [He- + Ne + ] en[He + + Ne-]. Het is echter zeer op- merkelijk dat deze oscillatie wordt waargenomen in een experiment als deze, waarin de uitgezonden elektronen worden gemeten ongeacht de afbuighoek van het heliumatoom. Dit impliceert een speciek aanslagmechanisme van de moleculaire negatieve iontoestanden. Nader beschouwing van het bots- ingssysteem laat zien dat het instantane molecuul twee overgangen moet ondergaan voordat de negatieve iontoestanden gevormd worden. Als gevolg hiervan is de snelheid waarmee het negatieve en positieve ion uit elkaar be- wegen nagenoeg onafhankelijk van de afbuighoek van het helium projectiel en is oscillatie mogelijk waarneembaar. De wisselwerking tussen de twee beschouwde moleculaire toestanden impliceert gecorreleerde overdracht van twee elektronen: He- + Ne + 2e- ! He + + Ne- Door het quasi-resonante systeem als resonant te beschouwen kan het fenomeen kwalitatief goed verklaard worden. 119?Samenvatting Inhet laatstedeelwordt de bevolkingvanauto¨oniserende natriumtoestanden bekeken in He +=0 + Na botsingen. In tegenstelling tot de voorgaande exper- imenten waarin elektronenoverdracht beschouwd werd, betreft het hier een excitatiemechanisme. De beschouwde `eind'producten, i.e. de auto¨oniserende natriumtoestanden, bestaan in het algemeen kort en gaan over naar een stabiele iontoestand onder uitzending van een elektron met een toestands- karakteristieke kinetische energie. Door de elektronenspectra te meten bij verschillende botsingsenergie¨en, wordt de bezetting van de auto¨oniserende toestanden onderzocht. Ook hier wordt het eect van laserexcitatie en laser- polarisatie van het natriumatoom op de vorming van deze toestanden, en de mate waarin, bekeken. De metingen laten zien dat zowel in He + -Na als in He 0 -Na botsingen de invloed van de ruimtelijk uitlijning van het buitenste natriumelektron op de elektronenspectra nihil is. Dit impliceert dat het betrokken 3p elektron hoofdzakelijk een passieve rol speelt in de vorming van auto¨oniserende toe- standen: het blijft hoofdzakelijk de 3p toestand bezetten als een `toeschouwer' zonder een overgang te maken naar een andere toestand. Dit wordt boven- dien bevestigd door het feit dat wanneer een fractie natriumatomen aange- slagen wordt naar de p toestand dit een even grote reductie betekent van onder meer de populatie van de auto¨oniserende toestand Na(2p 5 3s 2 ). De verwachte grote toename van Na(2p 5 3p 2 ) toestanden, in geval van Na(3p) doelwitten, is niet waargenomen. 120?121?122
The first report of the vanC₁ gene in Enterococcus faecium isolated from a human clinical specimen.
Sun, Mingyue; Wang, Yue; Chen, Zhongju; Zhu, Xuhui; Tian, Lei; Sun, Ziyong
2014-09-01
The vanC₁ gene, which is chromosomally located, confers resistance to vancomycin and serves as a species marker for Enterococcus gallinarum. Enterococcus faecium TJ4031 was isolated from a blood culture and harbours the vanC₁gene. Polymerase chain reaction (PCR) assays were performed to detect vanXYc and vanTc genes. Only the vanXYc gene was found in the E. faecium TJ4031 isolate. The minimum inhibitory concentrations of vancomycin and teicoplanin were 2 µg/mL and 1 µg/mL, respectively. Real-time reverse transcription-PCR results revealed that the vanC₁ and vanXYc genes were not expressed. Pulsed-field gel electrophoresis and southern hybridisation results showed that the vanC₁ gene was encoded in the chromosome. E. faecalis isolated from animals has been reported to harbour vanC₁gene. However, this study is the first to report the presence of the vanC₁gene in E. faecium of human origin. Additionally, our research showed the vanC₁gene cannot serve as a species-specific gene of E. gallinarum and that it is able to be transferred between bacteria. Although the resistance marker is not expressed in the strain, our results showed that E. faecium could acquire the vanC₁gene from different species.
2007-12-01
warmtebelastingtests vast te stellen en (sit-and-reach, stand-and-reach. abductie referentiewaarden te bepalen door het van de arnen, anteflexie van de armen ...volgende, bewegingbeperkingtests: sit-and-reach, stand-and-reach. abductie van de armen , anteflexie van de armen en beperking van zicht. Bij de sit-and...gebogen op de rand van een tafel en houdt de armen zo ver mogeijk gestrekt naar voren op tafel. Daarbij wordt de afstand vanaf de rand van de tafel tot
